Your eye in the museum

 

De ogen worden gezien als de spiegel van de ziel. Wanneer heb jij iemand, laatst, echt in de ogen gekeken? En wat zag je toen?


Het project Your eye in the museum van Edwin Reinold en Fred Tabois geeft je de kans om jouw oog of dat van iemand anders te vereeuwigen. Herkent jouw partner/vriend/kennis jouw oog? En herken jij het oog van een ander? Voor dit project kun je een (frontaal) portret van jouw oog, neus, mond of hele gezicht insturen.

 

Door middel van projectie op verschillende schermen willen wij een deel van het gezicht samenstellen van, door jou, toegezonden foto's van ogen, neus en mond. Die gezichten zullen een nieuw gezicht, een nieuwe persoonlijkheid vormen. De gezichten zullen ook, op lokatie (bijv. musea, galleries) te zien zijn en continu, wereldwijd, online, op deze website. Het eerste museum was Museum Perron Oost te Amsterdam, Nederland.

 

Meedoen?

- Je foto moet scherp zijn en minstens 1Mb groot zijn.

- Je foto moet een jpg., png. of gif. bestand zijn.

- Je kunt zowel je camera als je smartphone gebruiken. Een macro opname heeft de voorkeur.

- Upload je foto hier en kopieer en plak de verkregen link hier (in het vakje "Bericht")

- of mail je foto naar youreyeinthemuseum@gmail.com.
- Vermeld je naam en je emailadres erbij.

 

 

Over onze ogen

Onderschat de informatie die iemands oog of blik kan geven niet.

Communicatie, gevoel, impressies, geschiedt door middel van het oog.

Vertrouwen, liefde, behoedzaamheid, sfeer, indruk maar, bovenal, contact.

Wanneer mensen elkaar, echt, in de ogen kijken “zien” zij elkaar beter dan wanneer zij hun ogen afwenden.

Je kunt zien of iemand wegkijkt als je een persoonlijke vraag stelt, iets eerlijks vertelt.

 

Wist je dat..

..bij aangename emoties, zoals vreugde, de pupillen groter worden en bij onaangename emoties, bijvoorbeeld afkeer, kleiner ?

..dat ook de richting waarin je kijkt kan iets vertellen over de manier waarop je denkt?

..als je gevraagd zou worden hoeveel ramen je huis heeft, heb je, wellicht, de neiging hebt om naar boven te kijken als je daarover nadenkt. Je ziet je huis dan voor je en telt in gedachten de ramen. Er vormt zich een plaatje in je gedachten.

..als je gevraagd zou worden hoe je jezelf voelde tijdens een bepaalde begrafenis of toen je jouw liefste voor het eerst diep in zijn of haar ogen keek, je naar beneden kijkt, terwijl je je het gevoel probeert te herinneren.

Wanneer je de precieze woorden van een eerder gevoerd gesprek probeert terug wilt halen helpt het om opzij te kijken.

 

In het westen “denken” we van links naar rechts.

Als je jezelf een beeld wilt herinneren kijk je naar linksboven, als je je een beeld voorstelt dat nog niet bestaat, kijk je naar rechtsboven.

Als je je een geluid wilt herinneren kijk je, zijwaarts, naar links, als je een gesprek met jezelf voert (innerlijke dialoog) kijk je omlaag, naar links.

 

En zo zijn er nog vele vormen.

Wonderlijk, niet?